Λάμπρος: Η ψαροταβέρνα του 1889 που συνεχίζει ακάθεκτη

Written by

blog01

Ο ‘Λάμπρος’ βρίσκεται στο ίδιο προνομιακό σημείο, απέναντι από την λίμνη Βουλιαγμένης, από το 1889. Και εγώ τον επισκέπτομαι από τότε που ήμουν πέντε ετών. Η πιο μακροχρόνια, υπό μια έννοια, σχέση της ζωής μου.

«Για ψάρι; Στον ‘Λάμπρο’ θα πάμε, πού αλλού», θυμάμαι σαν να είναι χθες τους γονείς μου να προγραμματίζουν την οικογενειακή έξοδο της Κυριακής, για φαγητό και πιο συγκεκριμένα για ψαρομεζέδες και θαλασσινά. Στο αγαπημένο εστιατόριο της Βουλιαγμένης, σημείο συνάντησης των καλοφαγάδων της πρωτεύουσας ήδη από την εποχή του Χαρίλαου Τρικούπη, αναπολώ το ατελείωτο παιχνίδι με τα αδέρφια μου στο πλακόστρωτο και στις πρασιές, όπου, μεταξύ κυνηγητού και κρυφτού, μπουκώναμε τα καλαμαράκια όρθιοι στα κλεφτά και τσιμπούσαμε πιρουνιές από τα λαχταριστά μπαρμπούνια. Κι ας φώναζε η γιαγιά ότι θα μας κάτσει κανένα κόκκαλο στο λαιμό.

Συγκεκριμένα η κτητορική πλάκα, που σώζεται ακόμη, γράφει “ανεγέρθη επί Βασιλέως Γεωργίου του Πρωθυπουργεύοντας του Χαριλάου Τρικούπη και είναι αγαπημένο στέκι για τις προσωπικότητες της πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής της Ελλάδας αλλά και εστιατόριο, αγαπημένος Κυριακάτικος προορισμός για πολλούς Αθηναίους.” Κάτι που μπορώ να επιβεβαιώσω και η ίδια.

Αρχικά ολόκληρο το κτίσμα ήταν με πέτρα, μέρος του οποίου διασώζεται ακόμη. Ο λάτρης της Βουλιαγμένης, Ελληνοκαναδός ευπατρίδης Braown, είχε κατασκευάσει από το 1925 προβλήτα και δεξαμενή νερού στο λιμανάκι ακριβώς κάτω από το σημερινό χώρο, όπου λίγα χρόνια μετά (βλέπε το 1939) ο Λουκάς Λάμπρου δημιούργησε ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια των νοτίων προαστίων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ