Η Ιστορία μας

ΤΟ ΖΥΘΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΑΔΕΛΦΩΝ ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ

Όταν το εστιατόριο Λάμπρος κτίστηκε, το 1889 η Βουλιαγμένη ήταν ένας πολύ μακρινός προορισμός για τους Αθηναίους. Σημείο συνάντησης των καλοφαγάδων της πρωτεύουσας ήδη από την εποχή του Χαρίλαου Τρικούπη….

sign

‘’ Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος σωτηρίων έτη ΑΩΠΘ”  (1889) Βασιλεύοντος Γεωργίου του Α”  Χαριλάου Τρικούπη πρωθυπουργούντος. Τη έγκρισή του επί των Εκκλ. Υπουργού Παναγιώτη Μανέττα το Ηγουμενοσυμβούλιο ν της Ιεράς Μονής Ασωμάτων η Πετράκη αποτελούμενων εκ του Ηγουμένου αυτής Συμεώνος Κοροβέση του εκ Κερατέας του Λαυρίου Ιερομονάχου και των Συμβούλων Αρτεμίου Τσιριγώτου ιερομονάχου Νεοφύτου Κατήφη Ιερομονάχου (προσωρινού) Και Μιχαήλ Διονυσίου Μοναχού ανήγειρε δαπανάς της Μονής το Πρώτον εν Βουλιαγμένη της Βάρης του Δήμου Κρωπίας καφεστιατόριόν  ΙΙ διώροφους οικοδομάς ΧΧΧ δωμάτια ΧΧΧΙΙ Λουτήρας Κατασκεύασε δε την προς τους Λουτήρας αμαξιτή ν οδόν μετά γέφυρας”.

Μάρτυρας αυτής της εκατοντάχρονης ιστορίας αδιάψευστος, η μαρμάρινη πλάκα που έχει εντοιχιστεί στη σάλα του εστιατορίου και που είναι στολίδι και κειμήλιο μαζί.

Αγαθή τύχη και Θεία Πρόνοια, αλλά και η προνοητικότητα του επί πεντηκονταετία μισθωτού Λουκά Λάμπρου, διαφύλαξαν αυτή την ιστορική πλάκα από πολλές περιπέτειες και κινδύνους, σ’ αυτήν την πολυκύμαντη περίοδο. Ασφαλώς όμως, ο σημαντικότερος κίνδυνος παρουσιάστηκε κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής και αξίζει να αναφερθούν τα όσα τότε διαδραματίστηκαν. Στα μέσα της δεκαετίας του 30’ μισθωτής του οικήματος, ιδιοκτησίας της Μονής Πετράκη, είναι ο Κεφαλλονίτης Αυγερινός , ένας ιδιόρρυθμος άνθρωπος, ομογενής από την Αιθιοπία, όπου χρημάτισε και γραμματέας του Αυτοκράτορα ΧαΪλέ Σελασιέ.

Τότε στα 1935 φθάνουν στη Βουλιαγμένη και μπαίνουν στην ιστορία του μαγαζιού οι αδελφοί Λουκάς και Κώστας Λάμπρου. Προερχόμενοι από το Κυριάκι της Λειβαδιάς οι δύο αδελφοί γίνονται συνέταιροι του Αυγερινού , σ αυτό το απόμερο ταβερνάκι στο τέρμα του δρόμου που οδηγεί στη Λίμνη της Βουλιαγμένης. Η Βουλιαγμένη τότε, είναι ένας ιδανικός τόπος ημερήσιας εκδρομής για τους Αθηναίους . καθώς η απόσταση από την Αθήνα είναι μεγάλη για τα μέτρα της εποχής. Ο δρόμος που συνδέει με την Αθήνα είναι σε μεγάλο μέρος άσχημος και πραγματική δοκιμασία για τα αυτοκίνητα. Αυτή είναι η ειρηνική, ειδυλλιακή αλλά και ‘’πρωτόγονη’’ εποχή της Βουλιαγμένης, μέχρι τη στιγμή που ο Πόλεμος θα ξεσπάσει. Οι αδελφοί Λάμπρου από τους πρώτους φεύγουν για το Αλβανικό Μέτωπο. Όταν οι στιγμές Εθνικής έξαρσης και υπερηφάνειας περάσουν και το μέτωπο καταρρεύσει με την Γερμανική εισβολή, όλα πλέον είναι διαφορετικά. Ο Λουκάς Λάμπρου θα γυρίσει πεζοπορώντας μερόνυχτα ολόκληρα στη Βουλιαγμένη που τώρα είναι έρημη, μια και έχει περάσει πια ο καιρός της ειρήνης και των εκδρομών και αρχίζει η μαύρη περίοδος της κατοχής και της αγωνίας. Ο άλλος αδελφός ο Κώστας, έχει επιστρέψει νωρίτερα τραυματισμένος σοβαρά από ιταλικές σφαίρες στη μάχη της Πρεμετής.

Επιστρέφουν λοιπόν και οι δύο στο μαγαζί τους και στο συνέταιρο τους τον Αυγερινό. Όμως δεν υπάρχουν περιθώρια για ειρηνικές ασχολίες, οι Γερμανοί σύντομα φθάνουν και στη Βουλιαγμένη. Η ταβέρνα μοναδικός χώρος σε διαστάσεις αλλά και στρατηγική θέση στο κόλπο της Βουλιαγμένης είναι το πρώτο οίκημα που επιτάσσεται. Ο Γερμανός που είναι επικεφαλής διατάσσει την άμεση εκκένωση του οικήματος, για να παραδοθεί άδειο και με ορθάνοιχτες πόρτες και παράθυρα στη στρατιωτική διοίκηση.

9322_144015501985_140035341985_3133124_1893987_nΟ ειρηνικός μόχθος των ανθρώπων, γίνεται φόρτωμα κακήν κακώς σε ένα παλιό φορτηγό και αρχίζει για το ιστορικό μαγαζί η κατοχική περίοδος. Πρώτο μέλημα των Γερμανών, ένα γενικό ασβέστωμα και κάποιες άλλες επισκευές του κτιρίου. Μοναδικό σημάδι που θυμίζει το ειρηνικό ταβερνάκι, μένει η πλάκα η εντοιχισμένη ψηλά. Το ασβέστωμα την απειλεί πλέον άμεσα και η ιστορία του μαγαζιού κινδυνεύει με ολοσχερές σβήσιμο. Τότε είναι που η προνοητικότητα του Λουκά Λάμπρου επεμβαίνει σωτήρια. Καθώς τα τελευταία τραπέζια φορτώνονται και το σούρουπο απλώνεται στο γαληνεμένο κόλπο της Βουλιαγμένης. Ο Λουκάς ανεβαίνει σε μία σκάλα και με βοηθό τον αδελφό του, αποκαθηλώνουν την πλάκα με προσοχή και σεβασμό, ξέροντας πως διασώζουν ένα κομμάτι ιστορίας. Φυσικά δεν μπορούν να την πάρουν μαζί τους τη βαριά πλάκα και έτσι σκέφτονται κάτι απλό. Κατεβαίνουν στο υπόγειο, όπου υπάρχουν σωροί από μπάζα και χώματα και στα γρήγορα σκεπάζουν την πλάκα κάτω από αυτά. Η πλάκα θα κοιμηθεί όλο το διάστημα της κατοχής κάτω απ’ τα χώματα. Οι αδελφοί Λάμπρου θα ανέβουν στην Αθήνα, όπου με μόχθο και προσπάθεια θα ανοίξουν μία ταβέρνα στην πλατεία στο Μοναστηράκι στη γωνία της Ηφαίστου.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, έρχονται τα Δεκεμβριανά και στις 4 Δεκεμβρίου του 1944 στις ταραχές που ξεσπούν η ταβέρνα καταστρέφεται από πυρκαγιά ολοσχερώς. Έτσι οι αδελφοί Λάμπρου είναι και πάλι στο μηδέν. Για μια ακόμη φορά ο μόχθος τους θα χαθεί. Δεν το βάζουν κάτω όμως, αποφασίζουν να γυρίσουν στη Βουλιαγμένη. Το μαγαζί είναι ένα ερείπιο. Λεηλατημένο του λείπουν ακόμη και οι πόρτες και τα παράθυρα. Τα δύο αδέλφια (ο Αυγερινός γέρος πια έχει αποχωρήσει παραχωρώντας το μερίδιο του) με προσωπική εργασία και με τις λιγοστές οικονομίες που τους είχαν απομείνει, καταφέρνουν να ξαναδώσουν στο οίκημα την παλιά γραφικότητα και μορφή. Φυσικά δεν ξεχνούν την ιστορική πλάκα που κοιμάται στο υπόγειο. Την ξεθάβουν, την καθαρίζουν, την συντηρούν και την τοποθετούν στη παλιά της θέση. Το λευκό μάρμαρο ξαναβλέπει τον Αττικό ουρανό και την γαλάζια θάλασσα και η λευκότητα τίποτα δεν προδίδει από τα τέσσερα χρόνια σκλαβιάς που πέρασαν.1934267_166706521985_2055129_n

Τα χρόνια θα διαβούν, ο ταπεινός χωματόδρομος θα γίνει φαρδιά λεωφόρος, η Βουλιαγμένη κοσμοπολίτικο προάστιο της Αθήνας και η ταβέρνα του Λάμπρου πλέον γνωστή για την μεσογειακή κουζίνα, το φρέσκο της ψάρι και την προνομιακή της θέση.

Ολόκληρο το κτίσμα είναι από πέτρα, μέρος του οποίου διασώζεται ακόμη.

Η οικογένεια μας χρόνια στο χώρο της εστίασης, γνωρίζει καλά τη συνταγή της επιτυχίας. « Οι τάσεις και οι συνήθειες μπορεί να έχουν αλλάξει, αλλά ένα στοιχείο παραμένει σταθερά αδιαπραγμάτευτο: η υψηλή ποιότητα αυτού που προσφέρεις αποτελεί την παράμετρο εκείνη που προσδίδει προστιθέμενη αξία, κερδίζει την εμπιστοσύνη του πελάτη και σε καθιερώνει στην αγορά».

Σήμερα μετά από μια ανακαίνιση που πρόσθεσε ομορφιά στο ιστορικό μαγαζί, η μαρμάρινη πλάκα παραμένει στο ίδιο σημείο, ταυτότητα και εικόνισμα μαζί, για να θυμίζει το πέρασμα ενός ολόκληρου αιώνα.

Καθώς ο Λάμπρος ήδη διανύει τον δεύτερο αιώνα της ζωής του φιλοδοξία μας είναι να συνεχίζει την παράδοση καλού φαγητού, να δημιουργεί νέους φίλους, προσφέροντας ποιότητα και εξυπηρέτηση.